Jesień nadciąga nie ubłaganie tak samo jak termin próbnej matury, a razem z tym coraz więcej roboty, większe wymagania i trudniejsze zadania domowe. No, ale nie będę się rozpisywał o tym wszystkim co się dzieje w mojej szkole, bo to ma praktycznie każdy – jeśli nie to się przyznać, podzielę się
Jeszcze tylko jedno nawiązanie do szkoły, pamiętacie Diakona Pawła z poprzedniej notki? No to muszę przyznać, że sprawy (chyba) mają się nie ciekawie. Nie ustaliliśmy do końca, ale chłopacy z mojej klasy rzucali się czymś – prawdopodobnie kredą – i niestety trafili naszego katechetę. Na lekcji powiedział, że ta sprawa pewnie otrze się o dyrektora i zadał nam do napisania jakąś rozprawkę, a potem zaczął dyktować aż do końca lekcji (tak 4 strony normalnego pisma). Mam nadzieje, że wszystko się rozwikła jakoś tak pozytywnie i nie będziemy mieli problemów.
A teraz zupełnie o czymś innym czyli o mojej usznej przypadłości. Około półtora roku temu miałem coś podobnego. W opuszku ucha – tym małym kawałku skóry w którym ludzie najczęściej mają kolczyki – wytworzyła się mała grudka – kaszak. Po pewnym czasie wdało się zapalenie i zaczęła wytwarzać się wewnątrz ropa rozdymając ten opuszek do wielkich rozmiarów. Na szczęście wizyta u laryngologa okazała się owocna. Po nacięciu skóry ropa wypłynęła, jednak lekarz nie wyciągnął owej grudki. Wszystko wydawał się dobrze, ale w ta niedziele ucho znów zaczęło bolec i puchnąc. Tym razem po rozcięciu i upuszczeniu wydzieliny postarał się usunąć to ustrojstwo. teraz wyglądam wspaniale – opatrunek na uchu jest taki twarzowy, ale i tak wole to od bólu związanego z tym paskudztwem.
Dobra – obrzydziłem wszystkich czytających – to kończę i pozdrawiam wszystkich serdecznie

Wspominany wcześniej Diakon Paweł

Poważne podejście do lekcji – którą kartę wybrać?

Ania i Asia też robią coś innego.

Nawet Sławek zabrał się za tłumaczenie zadań z matematyki Monice.

Jak obiecałem ostatnim razem ta notka będzie poświęcona prezentacji postaci mojego nowego nauczyciela religii – Diakona Pawła. Oczywiście w jednej notce nie da się opisać takiej osoby. Ale zaczniemy chyba od początku.
Jest 5 września (wtorek) przyszedł czas na pierwszą religię w nowym roku szkolnym. Jako, że nasz stary ksiądz odszedł z naszej placówki (awans zawodowy), przybyło na jego miejsce dwóch nowych. Nasza klasa dostąpiła zaszczytu uczestnictwa w lekcjach Diakona Pawła. Nie ukrywam, że na początku nie byłem do niego przekonany, ale takich ludzi po prostu nie da się nie lubić. Jak szybko się okazało nie mogło nas spotkać nic lepszego.
Diakon Paweł ma około 200cm wzrostu i posturę świętego mikołaja po wigilijnej uczcie. Nowy katecheta posiada niezwykły talent rozśmieszania wszystkich. Niestety nie jestem w stanie napisać tego wszystkiego co się na lekcji wyprawia, ale mogę za to zacytować kilka tekstów naszego diakona. „Jak nazywa się mąż babci?”, „Chciałeś starego misia na sztuczny miód nabrać!?”, „Chłopie!! Po co Ci ta spirala!?”
Pozdrawiam wszystkich serdecznie i życzę takich nauczycieli jak w XLO w Gdyni.

Całkiem poważna Pani Profesor

Otrzymałem za ten filmik 6! Kurcze, czemu wszystko nie jest tak proste?