No właśnie – jak to jest? Starość nie radość, młodość nie wieczność?

Wiem – sam często używam tego argumentu, ale czy starość jest serio taka nie zła? Na moim liczniku od dziś widnieje znów większa liczba Ale w przeciwieństwie do tego powiedzenia – czuje się radosny

To co? Czas na retrospekcje?

Dawno, dawno temu (dokładnie 22 lata temu) 19 kwietnie 1988 o godzinie 6:05 w mieścinie zwanej Gdynią przyszedł na świat pewnie dzieciak. Wredności, upartości i jego zgryźliwych komentarzy do dziś położne nie mogę zapomnieć Rodzice chcący od niego odpocząć, posłali go do przedszkola – tak zaczęła się jego wielka kariera edukacyjna, pasmo sukcesów – w końcu kto inny potrafi tak pięknie rysować W szkole – zarówno podstawowej, jak i gimnazjum, nie było łatwo. Ani razu nie udało mu się uniknąć świadectwa z wyróżnieniem. Niezniechęcony tym faktem udał się do liceum, przy wyborze placówki kierując się bliskością przystanków autobusowych Nauki tam pobierając niejednokrotnie zatwierdzał wszystkich belfrów w przekonaniu iż dysponuje nieprzeciętnym umysłem, zdobywając najbardziej cenione przez wszystkich oceny (1, 2 – czasem też 3). Nie wiedzieć jakim cudem zdawszy wszystkie wymagane egzaminy, udał się nasz młody adept na studia wyższe, gdzie dał popis swoich niezwykłych umiejętności pochłaniania wiedzy, warunkowo poprawiając cztery przedmioty. Obecnie studiuje na trzecim roku i piszę swoją wspaniała pracę licencjacką – a dokładniej mówiąc robi wszystko, byle jej nie pisać Wielkim błędem byłoby nie wspomnieć tu o niezwykle szybkiej drodze awansów w jego pracy oraz obecnym kierowniczym stanowisku, dzięki któremu z klientami zawsze może kłóci się najgłośniej

Hektor (bo tak go nazwałem) – wspaniały prezent urodzinowy od takich dwóch kochanych wariatek – jest mechanicznym żukiem Łazi jak najęty, kiedy coś stanie mu na drodze zwyczajnie w świecie odwraca się na pięcie i idzie dalej. Ale nie myślcie, że jest posłuszny – kiedy na niego klaśniesz ucieknie od Ciebie jak najdalej

Dziewczyny – jeszcze raz wielkie dzięki Hektor jest boski

PS. Niedługo pewnie zamieszczę filmik, w której główną rolę będzie odgrywał nie kto inny jak właśnie Hektor

Zobacz cały wpis

Włączyłem rano telewizor, tak jak zawsze chciałem zacząć od TVN24. Tego dnia, już na tym kanale pozostałem.

Na początku nie do końca rozumiałem co się dzieje, samolot, rozbił się, para prezydencka. Dopiero kiedy na pasku przeczytałem, że nikt nie przeżył katastrofy zaczęło do mnie to docierać.

Przeraża mnie, że już pojawiają się spekulacje – to niby wina pilota. Moim zdaniem za szybko na to, najpierw trzeba poznać zapisy czarnych skrzynek, potem przyklejać etykietki.

Odeszła elita, Polska Elita… Nie wiem, co mam napisać. Jest mi strasznie smutno, źle… Straszna historia.

W Gdańskim Ogrodzie Zoologicznym można spotkać różne zwierzaki, niestety ten jeden nie chciał wyjść z ukrycia…